حدود سه هفته پیش بعنوان مشاور برای استخدام به یه آموزشگاه خصوصی رفتم. فهمیدم که مرفهین جامعه بچه هاشونو میارن اونجا و ثبت نام میکنن و اونقدر پول خرجشون میکنن و تو این آموزشگاه اینقدر رو مخشون کار میکنن تا بالاخره بتونن تو امتحان ورودی مدارس تیزهوشان قبول شن.

هفته پیش جشنی دعوت شدم که واقعا جشن بود. واقعا شادی و شعف رو میشد تو اون جشن دید اما همراه با اون شادی باید بغض هم میکردی. جشن کارنامه بچه های محرومی بود که همین بیخ گوشمون تو همین شهر بی در و پیکر زندگی میکنن. من تو این دو تا برخوردی که تو این سه هفته برام پیش اومد خیلی تفاوتا دیدم.

تو جشن بچه هایی رو دیدم که وقتی جایزه کارنامه یه بسته مداد رنگی و دفتر نقاشی میگرفتن یا یه بازی فکری جایزه یک سال تلاششون بود برق شادی رو میشد تو چشماشون دید. اما تو آموزشگاه بچه هایی بودن که شاید هیچی به عنوان جایزه خوشحالشون نکنه چون همیشه بهترشو خانوادشون براشون خریدن.

تو جشن بجه ها از ته دل به معلماشون که بی هیچ چشمداشتی کمکشون کرده بودن تا بتونن معدل خوب بیارن احترام میذاشتن و اونا رو با همه محبتی که داشتن خاله عمو صدا میکردن اما تو اموزشگاه وقتی رفتم مدارکمو بگیرم بچه هایی رو دیدم که به همه معلما و کارمندا به چشم یه طلبکار نگاه میکردن و فکر میکردن که با پولشون اونارو خریدن.

این بچه ها رو معلماشون بخاطر صفا و سادگیشون دوست دارن اما اونجا معلم باید به شاگردش درس بده تا پولشو بگیره و به میزان پولی که میگیره باید بچه ها رو راضی کنه.

اونجا بچه هایی بودن که چون خانواده هاشون نمیتونن پول درس خوندن بچه هاشونو بدن نمیذارن بیشتر از سیکل بخونن. تو آموزشگاه خانواده هایی بودن که بچه هاشونو از پیش دبستانی میارن کلاس خصوصی تا اینقدر تو مخ اینا فرو کنن تا شاید مثلا تیزهوش بشن.

مادری رو دیدم که تعریف میکرد که خونه اش فقط یه سوئیت 26 متری هست و بجه هاش تنها سرگرمیاشون اینه که تلویزیون نگاه کنن یا پشت پنجره انتظار بکشن تا مادرشون از سر کار برگرده. اینقدر تنها و بیکارن که برای همسایه این سوال پیش اومده که بچه های تو حوصلشون سر نمیره؟ و میگفت که من بچه هامو تابحال سفر نبردم. بچه هامو برای تفریح هیچ جا نبردم چون نه پولشو دارم نه جاشو نه وسیله اش رو. و اومدن به این جشن براشون یه تفریح بزرگ بود. اما تو اون آموزشگاه خانواده هایی بودن که همه میدونیم خونه هاشون چندصد متره یا تفریح بچه هاشون چیه.

آرزو هایی رو شنیدم که خشکم زد. آرزوی یکبار دریا رفتن. آرزوی اینکه مادرش یکبار بره مشهد زیارت. کسی رو دیدم که اولین بارش بود می اومد میدان آزادی رو میدید. حالا آرزو ها و سفرهای خانواده های اون یکی گروه بماند.

به این بچه ها وقتی میوه و کیک و ساندیس دادن هیچ کدومشون نخوردن. همه بردن تا تو خونه با خانواده هاشون بخورن. اما خدا میدونه خوراکی های این یکی گروه چیا هست و چقدر اسراف و بریز و بپاش دارن.

خیلی تفاوت ها دیدم. اصلا برام قابل هضم نبود که تو این شهر این همه تفاوت وجود داشته باشه. تفاوت از زمین تا آسمون. من فقط از وضعیت چند نفرشون با خبر شدم خدا میدونه تموم اون بچه هایی که اونجا بودن چه مشکلاتی داشتن و چه آرزو هایی داشتن. و به این نتیجه رسیدم که ما چقدر ناشکریم و چقدر طلبکاریم از خدا. از همه مهمتر چقدر غافلیم.